We zitten in een restaurant in Le Marche in Italië. Meer buiten dan binnen. Half op het terras, met drie verschillende soorten tegels op de vloer. Onder een scheefhangend afdakje met balken uit vervlogen tijden.
In februari 2021 ondertekenden vijf grote branchepartijen met ledenvertegenwoordiging een nieuw manifest om de branche stevig in het zadel te zetten. Nog eens vijf commerciële branchepartijen - waarvan drie eveneens met leden - hebben zich sindsdien aangesloten. Wat betekent dit manifest voor de bakkerijsector? En voor u als bakkerij-ondernemer?
Risotto al prosecco. Ik leerde ervan hoe je iets simpels perfect kunt verpesten. Het recept dwaalde al even door mijn hoofd. Ik wachtte op een speciaal moment, want je wilt zo'n feestelijk klinkend gerecht niet op een doordeweekse dag bereiden. Uiteindelijk werd het toch een regenachtige dinsdagmiddag. Terwijl ik mijn boodschappenlijstje maakte, bleek dat ik was gevallen voor de naam.
De buitenbeentjes: 'Je kunt ze citeren, het met ze oneens zijn, ze verheerlijken of belasteren, maar het enige wat je niet kunt doen is ze negeren. Omdat ze dingen veranderen. […] Want de mensen die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, zijn degenen die dat doen.'
Soms ben ik de olifant die door de porseleinkast stampt. Soms de olifant die niet vergeet wie hem belazerd heeft. Altijd ben ik de olifant die de dagelijkse dingen steeds op dezelfde manier doet. Olifantenpaadjes zijn het, die dagelijkse gewoontes, ingesleten in het gras.
Vijf ben ik. Ik lig met mijn hoofd op mijn armen. Op de balkonrand, in het theater. Ik kijk naar de documentaire: 'De stem van het water' van Bert Haanstra. Ik denk eraan terwijl ik naar mijn kleinzoon van nog geen vijf kijk: Hij ligt met zijn hoofd op zijn armen. Op de tafel, voor zijn iPad.
'Waarom is alles bij jullie altijd een wedstrijd!?' Mijn vrouw vroeg het, nadat mijn zoon en ik elkaar weer eens in de haren zaten. Nou ja, haren. Hij heeft moeite om toe te geven, dat mijn ideeën en aanpak beter zijn. Dat vindt hij ook van mij. Onzin, natuurlijk.
Ik had hem kunnen verwachten, maar zag 'm niet aankomen. De mail van Harrie Leijten. Hij schreef me na mijn vorige column: 'Je verwijst deze week naar Eisenhower, die een matrix gebruikt zou hebben om zijn dromen waar te maken. Maar Eisenhower was helemaal geen president van dromen en vergezichten.
In 2000 opende hij zijn eerste winkel aan de Kalverstraat. Dit jaar opende hij zijn House of Rituals, vlakbij op het Spui. In 20 jaar tijd bouwde oprichter Raymond Cloosterman zijn concern. Het was zijn baanbrekende droom: een lifestylemerk met duizenden winkels in huis- en huidverzorging.
De BakkersVakWedstrijden 2020 gaan door, als de organisatie zich in november kan blijven houden aan de geldende corona-maatregelen. Het bestuur houdt dus een kleine 'slag om de arm'. De prijsuitreiking van de wedstrijden vindt online plaats.
