Er ligt een envelop op de mat. Met het stempel van de Deutsche Post. Dan weet je het wel. Als je tenminste met de auto in Duitsland hebt gereden. De Polizei vraagt je te bekennen, dat je schuldig bent aan te hard rijden. Om je alle mogelijkheid op ontkennen te ontnemen, krijg je er een foto van het moment suprême bij.
Multiversum. Het woord, dat verder reikt dan universum, duikt steeds vaker op. Dat is verontrustend en interessant tegelijkertijd.
Het zal niemand ontgaan zijn. Een eigen opleiding, niet gekleurd, terug naar de basis, in Zaandam. Twaalf jaar geleden ontstaan als een idee naar inspiratie van een bakkerijschool in New York, waar Bakery Society, een groep eigenwijze bakkers, terechtkwam.
Bakkers doen hun stinkende best om de planeet zo min mogelijk te belasten, schrijft docent Mark Wils.
We zitten in een restaurant in Le Marche in Italië. Meer buiten dan binnen. Half op het terras, met drie verschillende soorten tegels op de vloer. Onder een scheefhangend afdakje met balken uit vervlogen tijden.
Veel columns en artikelen gaan op het moment over de zoektocht naar personeel. Ik maak me daar natuurlijk al veel langer zorgen over.
Onze productieleider, onze steun en toeverlaat, gaat ons verlaten. Hij nadert de zestig en vindt het voor zijn belastbaarheid en leeftijd beter om overdag bij een collega-bakker te gaan werken. En wat ben ik blij voor hem!
Ruim tien jaar geleden kwam het ISMC-rapport Thoughts for Food uit over de bakkerijbranche. Welke verwachtingen en doelen die daar geuit werden zijn nu nog actueel of niet?
Natuurlijk, corona heeft de afgelopen anderhalf jaar de wereld op z'n kop gezet. Maar - zoals Bakkerswereld eerder al meldde - in de pandemie is de consumptie van ambachtelijk brood in de huiselijke kring toegenomen.
Voor corona had iedereen het erover: duurzaammmm. Blijkbaar is het nu niet meer de eerste prioriteit, want er is meer 'juicy news': corona, crisis na corona, vaccins met trombose, niet op vakantie, NOW. Boehoe, treurnis en ellende. Dat verkoopt blijkbaar als warme broodjes.
