Blog

Veel bakkers zullen zich afvragen of zij - zakelijk - nog wel een toekomst hebben. Reden: bekend. Oplossing: niet direct in het vooruitzicht. Of toch?

Soms is het nieuws te groot. De realiteit te hard. Het hooi op mijn vork te zwaar. Dan breekt het zweet me uit, grijpt de stress me bij de keel. Als ik denk aan wat er allemaal op me afkomt. Als door mijn hoofd schiet wat ik allemaal nog moet doen. Als ik geleefd word in plaats van mijn eigen leven te leven.

In deze extra column reflecteert bakkerij-ondernemer Greetje Gutter op de actie: 'Lichten uit, kaarsen aan' van zaterdag 22 oktober. 'Houd er rekening mee dat een ander een gebeurtenis heel anders kan ervaren dan jijzelf. Klanten en politici hebben hun tijdlijn niet vol gehad met kaarsjes, filmpjes van bakkers, de acties die gevoerd zijn.'

De bakkerijsector heeft het op dit moment zeer zwaar. Zowel gas/energieprijzen als de diesel zijn geëxplodeerd. Ook de grondstoffenprijzen (graan, gist en andere hulpstoffen) zijn skyhigh gerezen.

Wat kan ik toevoegen aan alles wat al gezegd is over de energiecrisis in onze sector? Die crisis is er. Ze frustreert, slaat alle schuim op bier soms dood. Ik proef dat iedere keer weer als ik ondernemers spreek of hun verhalen elders lees of hoor: wat kunnen we nog?

Eigenlijk is het best vreemd. Bakkersopleidingen gebruiken nog steeds dezelfde lesstof die ik jaren geleden als student kreeg. Da's best lang geleden.

De winkel van de toekomst; dat is het thema van het komende nummer van Bakkerswereld. Ik denk niet dat de redactie van tevoren wist wat er nu allemaal zou spelen. Want hebben onze winkels nog een toekomst? Wie het weet mag het zeggen.

Onlangs mocht ik acte de présence geven in de Podcast Passie in de Verswereld van Frans van Erkel. De Podcast bestaat uit interviews met versondernemers en inspirerende personen die passie hebben voor de versbranche. Als fervent Podcastluisteraar ben ik daar natuurlijk graag onderdeel van.

Ik ben allerminst een somber mens. Ik ga opgewekt door het leven. Plug de dag is niet voor niets mijn levensmotto. Maar ik begin me - nu de oorlog in de Oekraïne almaar aanhoudt - toch wel zorgen te maken. Allereerst over de inwoners van dat land. Alle ellende, die ik nog dagelijks voorbij zie komen. Vreselijk. Maar ik maak me onderhand ook serieus zorgen over de toekomst van ons vak.

Ik zeg het al jaren: als het vaderschapsverlof erdoor komt, dan verkoop ik de tent! Vind ik vaders stom? Welnee! Maar er komen alleen maar verlofregelingen bij en er gaat nooit een regeling af.