blog

Verkocht!

Mensenwerk

Mijn vriendin stuurde mij een mailtje door: Wija, is dit niet wat je zoekt? Lijkt me net wat voor jou?! Ojee… Ik had net besloten om een halfjaar als bedrijfsleider te gaan werken en nu dit mailtje. Ik heb twee weken gewacht met reageren. Ik nam mijn baan serieus, maar dit was té leuk.

Verkocht!

Eigenlijk wist ik het meteen al toen ik de foto’s in de mail zag: mijn vriendin had ooit eens een workshop gedaan bij een patissier en die bood nu haar professionele keuken te koop aan. De foto’s lieten een spiksplinternieuwe, schone (!), handig ingerichte werkruimte zien, werktafels, oven, magazijn. Ik was er weg van, maar durfde niet te reageren. Ik had toch al ergens ja tegen gezegd? Maar ja, kijken kon altijd toch? Dezelfde dag konden we de keuken bezichtigen. Toen de deur openging, keken we elkaar al heel snel aan: dit was precies wat we zochten! Het was hetzelfde gevoel als toen we ons huis kochten: binnen 5 minuten waren we verkocht, binnen het uur zaten we bij de makelaar, brachten een bod uit en 8 weken later verhuisden we. Beetje impulsief, maar geen moment spijt. Dit was precies zo. Alles klopte. Het zonlicht dat vrolijk naar binnen scheen, de hoeveelheid stopcontacten, krachtstroom, de grote vriesruimtes, het magazijn en zelfs mijn ideale wasbak was er; eentje waar je gewoon de hele bakplaat in kunt laten zakken om schoon te kunnen maken, briljant! De wanden zijn afneembaar, vetput, schoonmaakputje in de grond, eindelijk een grote oven en genoeg werkbanken, plintloze vloeren. Een alarm in de vriesruimte en zelfs videobewaking. Mijn handen jeukten om aan de slag te gaan.

En hoewel ik al wist dat ik dit graag wilde, namen we toch nog even twee weken bedenktijd. Meer voor de vorm en om nog eens even goed over de financiën na te denken. Het betekende dat mijn eigen keuken thuis nog heel lang niet verbouwd zou kunnen worden, was dat het waard? Op dat moment ging het gevoel met de ratio aan de haal, niet alles hoeft iets waard te zijn, een beetje gelukkig worden van het leven is al meer dan genoeg. Dus ja, we huren nu de ruimte en hebben de inventaris gekocht. En in ons enthousiasme hebben we meteen ook maar even vier dagen een kerstmarkt ingeroosterd. We hebben nu toch een echte keuken, dus produceren moet nu makkelijk kunnen! En zo werd het ineens even heel erg druk! Mijn werk in het winkeltje, sinterklaas- en kerstproductie opstarten, een aantal grote bestellingen wegwerken, tussendoor mijn vijftigste verjaardag vieren en daarna weer vrolijk verder met produceren voor de kerstmarkt. Lange dagen met veel mooie – en af en toe wat mislukte – baksels. Ik heb mijn weg wel even moeten vinden in mijn keuken en heb moeten ontdekken wat en waar en hoe alles een plek heeft en wat handig is om te doen. Maar dat dit een goede keuze is geweest, is duidelijk. Ik voel me er thuis en word er gelukkig van.

Wat ik wel merk, is dat mijn aandacht verdelen over twee werkplekken niet handig is. Loyaliteit speelt een grote rol en als ik iets doe wil ik het ook graag heel erg goed doen. Dus neem ik straks afscheid van mijn werk als bedrijfsleider bij het chocoladewinkeltje in de Verkadefabriek en wordt het opstarten van mijn eigen keuken echt serieus.

Reageer op dit artikel