blog

Ken jezelf…

Mensenwerk 2

Na de vraag of ik belangstelling had om het chocoladewinkeltje in de Verskade over te nemen, ben ik meteen allerlei hulptroepen gaan inschakelen. Als startende ondernemer wil de Kamer van Koophandel je graag op weg helpen en het inschakelen van mijn eerdere contacten daar was voor mij vanzelfsprekend.

Ken jezelf…

Toch maar de laptop mee op vakantie en met uitzicht op prachtige vergezichten vanaf ons plekje op de camping, met een glaasje rood naast mijn stoel, kon ik mij eens goed verdiepen in een bedrijfsovername. Vlak voordat we weggingen, hebben we de andere ondernemers van het pand nog gesproken en mijn baas. De gesprekken verliepen goed; men was enthousiast en bereidwillig om mee te denken in mijn overwegingen hoe de zaak aan te pakken.

Toch zou het een en ander nog onzeker blijven; de nieuwe vastgoedeigenaar heeft grootse plannen met het hele gebouw en die zouden waarschijnlijk ook van invloed zijn op de winkeliers die in het pand gehuisvest zijn. Dus maak ik toch maar een afspraak met die nieuwe pandeigenaar. Je hebt dan een beeld voor je van een snelle ‘vastgoedzakenman’ in strak pak, maar de spijkerbroek, het witte T-shirt en de slippers van de assistente maakten het gesprek ineens een stuk relaxter. Toch kunnen er nog geen zekerheden worden geboden ten aanzien van de ontwikkeling van het pand op de begane grond. Maar goed: voor jezelf beginnen is toch ook risico’s durven nemen, toch? Dus op naar de volgende afspraak: een bedrijfsovernamespecialist. Ook die is enthousiast. En wij helemaal als hij van het financiële plaatje een enigszins rooskleurig plaatje maakt, zorgen wegneemt en crowdfunding een zeer goede optie noemt voor de financiering.Het ziet er goed uit en toch voel ik niet het enthousiasme dat ik nodig heb om de volgende stap te kunnen zetten. Ik weet namelijk wat de omzet is, hoe verschrikkelijk warm het kan worden in het winkeltje – en je dan niet alles kunt produceren wat je wilt of wat moet, dat de ruimte niet praktisch is en wel lastig schoon te maken en dat er geen goede opslag is. Het maken van het bedrijfsplan blijf ik maar uitstellen, ik krijg het simpelweg niet op papier. En blijkbaar werkt dat dus zo bij mij: ook gevoelsmatig moet het kloppen, anders wordt het niets. Zo wist ik na drie weken al dat ik met mijn huidige man wilde trouwen, maar een redelijk simpel bedrijfsplan komt er nu niet. Na een goed gesprek met mezelf hak ik de knoop door. Ik doe het niet. Althans niet nu. Ik wil ook nog meer leren. Als onderwijzeres kon ik wel een stagiair aansturen, maar kan ik ook personeel aansturen, verantwoordelijk zijn voor de gehele bedrijfsvoering en ook de boekhouding er even bij doen? Mwah… En dan is het wel fijn als je je twijfels en overwegingen en zekerheden kunt neerleggen bij je ‘baas’ en daar een goed gesprek over kan hebben. Uiteindelijk besluiten we dat ik eerst een halfjaar als bedrijfsleider ga functioneren met alle verantwoordelijkheden en taken die erbij horen. En daar ben ik nu mee bezig. Het is druk, het is veel, maar wat een lol heb ik er in! Maak ik fouten? Ja! Kan ik er wat mee? Ja! Gaat het dan weer beter? Ja! Word ik er blij van? Ja!Ken jezelf dus en blijf luisteren naar dat stemmetje in jezelf. Dan kan het zo maar zijn dat je binnen 5 minuten beslist dat je toch je eigen patisseriekeuken gaat kopen. Maar dat is voor de volgende keer!

Reageer op dit artikel