blog

Vreugdedansje in de keuken

Mensenwerk 281

‘In mijn vorige column nam ik jullie mee naar de markt. Het was warm, tropisch en reuze spannend of het publiek uit mijn eigen dorp mijn assortiment zou weten te waarderen. Nou, dat was helemaal geen probleem. De waardering was er wel, zeker van al die mensen die langsliepen en zeiden: ‘Oooh wat ziet dat er lekker uit, ‘wat mooi zeg!’, ‘kijk eens, macarons!’… en vervolgens heel gezellig en vriendelijk lachend voorbij liepen. Gezellig hoor.

Vreugdedansje in de keuken

Gelukkig hebben we ook nog wat verkocht, best nog wel wat eigenlijk voor op zo’n warme dag. Tevreden konden we naar huis; veel geleerd over wat wel of niet verkoopt hier in de buurt en wat de juiste klanten zijn voor mijn assortiment. Het was alles meer dan waard.
Maar… het was ook één keer en wat mij betreft nooit weer. Nee, dat zeg ik verkeerd: het lijkt me reuze leuk om dit nog eens te doen, maar niet vanuit mijn eigen keuken. Onze keuken is veertig jaar oud en dramatisch aan vernieuwing toe. Nadat de oude oven telkens een voorverwarmtijd van ongeveer drie kwartier had, hebben we daar maar een nieuwe ingezet, net als de afwasmachine. Die staat uitstekend zijn werk te doen, al is het nog even zonder frontje. De keuken is groot, maar totaal niet praktisch ingedeeld: geen afzetruimte, en opslag is er al helemaal niet. En aangezien er ook nog twee hele lieve vierpoters in ons huis rondlopen, is bakken en verkopen uit onze eigen keuken geen optie meer.

Wija Hendrickx

Ex-basisschooljuf Wija Hendrickx begint na een 9-weekse opleiding aan het Bakery Institute een carrière als patissier/chocolatier. In een dagboek houdt zij voor Bakkerswereld haar ervaringen als startende ondernemer bij.

Mijn man en ik zijn best handig en dus leek het verbouwen van de schuur tot werkkeuken een prima idee. De bouw-experts uit de familie ingeschakeld, kladjes gemaakt van indeling, bestemmingsplan goed gelezen, lijstjes van apparatuur en alles goed doorgerekend. Slik. Misschien dan toch maar de keuken zelf verbouwen (wat ook meteen betekent dat alle kozijnen en het dak vervangen moeten worden, je kent dat wel, zo’n domino- steen die omvalt en alles meeneemt in zijn val: je begint bij de keukenkastjes en je eindigt bij de verrotte kozijnen en het lekkende dak) en de viervoeters maar door de voordeur naar binnen laten komen. Een nieuw kattenluikje is toch niet zo duur? Oef… kassa! Dan toch maar kijken naar de mogelijkheden om een bestaande keuken te gaan huren. Lekker makkelijk ook en het scheelt vast in de aanschafprijs van een aantal zaken. Maar dat viel best tegen, €100 voor een dagdeel vond ik toch ook aardig aan de prijs. En daarbij vind ik het gewoon prettig om niet afhankelijk te zijn van andere mensen en de openingstijden van hun keuken. Ik werk bijvoorbeeld liever ’s avonds langer door dan ’s morgens zo verschrikkelijk vroeg te beginnen. En niet iedereen heeft ook nog eens dezelfde ideeën over hygiëne, en eerst schoonmaken voordat je kunt beginnen met bakken leek me niet zo handig. De schuur leek dan uiteindelijk zo gek nog niet. Maar eerst vakantie, en daarna gaan we de knoop doorhakken. Heerlijk, Frankrijk! We hebben er zin in!

Tot vier dagen voor vertrek de telefoon ging. De eigenaar van het chocoladewinkeltje waar ik werkervaring op had gedaan wilde de huur opzeggen. Of ik geen belangstelling had om de winkel over te nemen? Wie? Ik? ‘Ja, jij wilt toch voor jezelf beginnen?!’ ‘Ja!’ (vreugdedansje)

Leuk, dat betekent dat de rekenmachine ook mee gaat in de koffer. Spannend!’

Lees ook: ‘Hup aan de gang, de markt op!’

Reageer op dit artikel