artikel

Global Bakers onder de indruk van gastvrij Iran

Mensenwerk 1734

Wie ver reist, kan veel verhalen. Dat geldt zeker voor de 28 deelnemers die met de Global Bakers Association afreisden naar Iran. Dit bijzondere land in het Midden-Oosten werd van 2 tot en met 7 juni bezocht door een gemêleerd gezelschap Nederlandse bakkers, hun echtgenoten en enkele vertegenwoordigers uit het bedrijfsleven. Bakkerswereld reisde mee en zag in heel korte tijd een hechte groep ontstaan, waarin de grote gemene deler de liefde voor het (banket)bakkersvak is. Die liefde blijkt universeel.

Global Bakers onder de indruk van gastvrij Iran
De Global Bakers Association brengt een bezoek aan Iran.

Het is zaterdagmiddag 2 juni half drie. Na de nodige voorbereidingen is het zo ver. De deelnemers aan de reis naar Iran, Teheran, verzamelen zich op Schiphol. In Iran is het zo’n 35 graden, maar in de koffer geen korte broeken, shirtjes en teenslippers, maar lange broeken, dito blouses, stevige stappers en voor de dames een aantal sjaals die als hoofddoek dienst moeten doen.

Visa zijn inmiddels geregeld – dat is een verhaal apart – en bij de incheckbalies van KLM worden de eerste handen geschud. Sommige deelnemers kennen elkaar al, anderen introduceren zichzelf. Zo ook Keyvan Ajamlou; hij is onze gids de komende dagen en zal ons meenemen naar zijn land. De goedlachse Iraniër, die nu 35 jaar in Nederland woont, heeft er duidelijk zin in.

Op weg naar Iran

Op de luchthaven krijgen de bakkers een informatieboekje.

Johan Pater (Amarant-bakkers), de drijvende kracht achter de Global Bakers Association en samen met Jeroen van der Waal (Bakkerij van der Waal uit Ridderkerk) verantwoordelijk voor de organisatie, deelt programmaboekjes uit. ‘Het was een hele kluif om deze reis te organiseren’, zegt hij. ‘Maar het is gelukt. In Iran is het nu ramadan, er zijn nationale feestdagen en ook de politieke situatie is door de acties van de Amerikaanse president Trump nogal ongewis. Er is nauw contact met de Nederlandse ambassade en ons is verzekerd dat we veilig kunnen reizen.’ Met die gedachte begint het gezelschap aan de reis naar deze onbekende bestemming.

De vlucht naar Teheran verloopt op een beetje turbulentie na, rustig. Na ruim vijf uur landt het toestel op Imam Khomeini International Airport. De paspoortcontrole en overige plichtplegingen gaan uitermate soepel. Hoewel het in Teheran inmiddels over enen in de nacht is, is de temperatuur heerlijk, de bus aangenaam luxe en het gezelschap opgetogen. Een klein uurtje later is de ontvangst allerhartelijkst in het Hotel Espinas Persian Gulf. De rode loper ligt al uit voor de Nederlandse bakkers, op de tafel in de grote hal staan de Nederlandse en Iraanse vlag uitgestald en op een beeldscherm wordt het gezelschap welkom geheten. Hier verblijven we de komende drie nachten en zoals later blijkt, zijn we de enige gasten in dit dertien verdiepingen tellende hotel.

Hoofdstad Teheran telt 10 miljoen inwoners

Teheran is de hoofdstad en ook de grootste stad van Iran en ligt in het noordelijke gedeelte van het land. De stad telt zo’n 10 miljoen inwoners en is ook het culturele, commerciële en industriële centrum van Iran. Iran telt ongeveer 82 miljoen inwoners. Het is 52 keer zo groot als Nederland en

Uitzicht op de stad vanaf de Tabiat brug.

het grenst aan Irak, Turkije, Armenië, Azerbeidzjan, Turkmenistan, Afghanistan en Pakistan. De Perzische Golf en de Golf van Oman liggen in het zuiden en de Kaspische Zee ten noorden van Iran. Iran, dat vroeger Perzië heette, is een streng islamitisch-fundamentalistische staat.

Het land heeft een rijk politiek-historisch verleden en een intrigerende geschiedenis. Het beeld over Iran in de westerse media strookt niet met de werkelijkheid zoals we die als groep de afgelopen dagen hebben ervaren. Er hangt helemaal geen beladen sfeer, integendeel. Natuurlijk is er de angst voor het regime, maar dat zit veel meer in de haarvaten van de samenleving. De bevolking is buitengewoon hartelijk en open. Wat we vooral als bijzonder ervaren is dat wij als ‘toeristen’ zélf een bezienswaardigheid blijken te zijn. Volwassen, pubers, kinderen en zelfs soldaten willen graag even op de foto met ons en vooral jonge meiden vinden het leuk hun Engelse lessen in de praktijk te brengen.

Bijna elke Iraanse vrouw heeft een nepneus

Wat ook opvallend is, is het grote aantal jonge mensen dat een pleister op de neus draagt. In Iran heeft namelijk bijna elke vrouw een nepneus. In geen enkel ander land worden zoveel plastisch chirurgische ingrepen uitgevoerd als hier. Voor de vrouwen niet geheel onbegrijpelijk. Het gezicht is uiteindelijk het enige deel van het lichaam dat zichtbaar is. Het is hun visitekaartje. Maar ook steeds meer jonge mannen zijn geobsedeerd door schoonheid en laten neuscorrecties uitvoeren.

Maar ik dwaal af. We kwamen naar dit land om de broodmarkt te ‘bestuderen’. Iran is een van de grootste brood consumerende landen in de wereld. Verreweg het grootste deel daarvan is het traditionele brood, ‘flat bread’ genoemd. De industriële bakkerijsector in Iran is nog sterk onderontwikkeld. In de markt telt eigenlijk maar één bedrijf mee als grote industriële bakkerij en dat is de Cenan-bakkerij, ingericht door de Nederlandse Kaak Group. Er zijn drie semi-industriële bedrijven en daar houdt het wel mee op. De rest is ambacht. Daar is dus nog wel een wereld te winnen, zeker als je bedenkt dat de broodconsumptie per hoofd van de bevolking bijna dubbel zo groot is als in Nederland.

Overheid verstrekt subsidies op tarwe en reguleert distributie

Iran voorziet voor negentig procent in de totale voedselproductie van het land. De teelt van tarwe wordt volledig door de overheid gereguleerd. Boeren verkopen hun opbrengsten voor een ‘fixed price’ aan de regering, die vervolgens de distributie regelt naar de 400 meelfabrieken in het land. De tarwekorrels worden hier verwerkt tot vier verschillende soorten bloem. Dat wordt vervolgens gebruikt voor de bereiding van wit brood.

De subsidies die de overheid verstrekt aan de boeren lopen vooral door de enorme inflatie in het land steeds verder op. Toch is het regime er alles aan gelegen om de broodprijs op een laag niveau te houden. Immers, brood is een eerste levensbehoefte en in landen met een dictatoriaal bewind zijn al vaker revoluties uitgebroken nadat de prijs van het brood steeg. Dat is ook de reden dat de Iraanse overheid graag meer industriële bakkerijen zou willen openen.

Ik verwacht niet dat de industriële bakkerij een vlucht zal nemen

Johan Pater, die al eerder kennis maakte met het land, ziet het nog niet 1-2-3 gebeuren. ‘De mensen zijn niet gewend dit brood te eten. Bovendien laat ook de kwaliteit nog te wensen over. Na een dag is het echt niet meer te eten. De Iraniërs eten gewoon liever het ambachtelijk gebakken, traditionele brood.’ Daarnaast is het nu niet eenvoudig om in het land te investeren. Het politieke klimaat is op z’n zachts gezegd onzeker, zeker nu de Amerikaanse president onlangs weer een handelsboycot invoerde. En alle handel loopt via Amerika. Dat land legt Europese banken hoge boetes op als ze zaken doen in Iran. Dat heeft er toe geleid dat de ING zich helemaal heeft teruggetrokken. ABN Amro en de Rabobank willen nog wel, maar zoeken naar de mogelijkheden via derde landen zoals Dubai. Want in de handel geldt, waar een wil is, is een weg.

Zondag 3 juli

Er is helaas geen productie vanwege nationale feestdagen in de Cenan Bakery.

De bus vertrekt naar het noorden van de hoofdstad. Op het programma staat een bezoek aan de industriële Cenan-bakkerij. Het is een mooie rit er naar toe. Dit zijn de eerste beelden die we van deze drukke stad kunnen opvangen, want gisteren kwamen in het donker aan. Teheran is een enorme stad met veel hoogbouw en op alle bruggen wapperen vlaggen. De Iraanse driekleur (groen, wit, rood) wordt afgewisseld met zwarte vlaggen. Juist deze dagen is het land in rouw. Jaarlijks op 4 juni wordt het overlijden van Ruhollah Musavi Khomeini herdacht. Khomeini was een Iraans ayatollah (de hoogste geestelijke rang binnen het sjiisme) en de leider van de Iraanse Revolutie in 1979. Van 1979 tot 1989 stond hij aan de macht in Iran en vormde het land om naar een streng islamitisch-fundamentalistische staat.

Bezoek aan de Cenan Bakery

Na een kleine twee uurtjes draait de bus een industrieterrein op en worden we hartelijk ontvangen door de eigenaren. Het bedrijf is vernoemd naar de drie kinderen, Nami, Nik en Nahad. In het Farsi (Perzisch) betekent Cenan: de drie N-nen. Cenan Bakery werd opgericht op 13 oktober 2008 en is daarmee de eerste industriële broodfabrikant in Iran. Door 50 ton brood per dag te produceren, kon het bedrijf de eerste marktleider in het land worden.

De Duitse sales manager Carl Röschinger.

Cenan Bakery beschikt over de nieuwste en meest geautomatiseerde technologie van de Nederlandse machinefabrikant Kaak. De Duitse sales manager Carl Röschinger is speciaal voor ons bezoek ingevlogen en samen met de eigenaresse verzorgt hij een rondleiding door het bedrijf dat een oppervlakte van 1,5 hectare beslaat. We bekijken de enorme productiehallen waar vier broodlijnen staan. Drie ervan zijn van Kaak. De vierde is een Libanese lijn, speciaal voor het maken van pita-brood.

Opvallend is dat het overal heel erg schoon is. Alle kuipen zijn afgedekt en er lijkt geen stofje te liggen. Deze dagen is er geen productie en dat is natuurlijk best jammer voor de Nederlandse bakkers, maar het maakt het bezoek er gelukkig niet minder interessant om. De eigenaresse vertelt dat het niet altijd even makkelijk is om een stabiele productie te draaien. Bovendien lijken de cijfers over de broodconsumptie per hoofd van de bevolking enigszins rooskleurig voorgesteld, want veel productie eindigt uiteindelijk in de diervoederindustrie. Het meel dat via de regering wordt geleverd, komt uit verschillende regio’s en heeft geen constante kwaliteit.

Daarnaast heeft ook Cenan te kampen met een instabiel politiek-economisch klimaat. ‘Maar we hebben eerdere sancties die tegen Iran werden uitgevaardigd overleefd. We hebben er het volste vertrouwen in dat we verder kunnen en we hebben nu ook uitbreidingsplannen. We hebben altijd business weten te maken. Hoe moeilijk ook. Inmiddels eten miljoenen Iraniërs ons brood en daar zijn we trots op’, besluit de eigenaresse positief.

Tehran Bakhtar meelfabriek in Karaj

De volgende stop brengt ons naar de Tehran Bakhtar meelfabriek in Karaj. Hier is volop bedrijvigheid. Bestuursvoorzitter Fahrad Memarian neemt ons mee door het bedrijf en we bekijken alle vijf etages van boven naar beneden waar de tarwe tot meel wordt verwerkt. Het is een lawaai van jewelste en het is er erg heet, maar alles wordt uit de kast gehaald om het bezoek zo goed mogelijk over de tarwe te informeren. Steeds weer worden nieuwe handjes tarwekorrels gehaald en aan het bezoek voorgelegd. Om te bekijken, te voelen en te bespreken.

Uiteindelijk worden van de korrels vier soorten bloem gemaakt, geschikt voor de productie van traditioneel Iraans brood, croissantdeeg en voor French toast, het soort witbrood dat bij Cenan wordt gemaakt. Het eindproduct blijft 1 tot 2 dagen in de silo’s en wordt dan verpakt in zakken van 40 kilo en voor de export gaat het meel in zakken van 50 kilo. Het restproduct is bestemd voor de diervoederindustrie.

Of het de hitte is of dat we een beetje vermoeid beginnen te raken, ik weet het niet, maar de stemming is niet altijd meer even serieus. Memarian is gelukkig wel in voor een geintje en als een van de reizigers het niet kan laten en doet alsof de bloem cocaïne is, is hij er als eerst bij om een spiegeltje aan te reiken. Er wordt veel gelachen en de groep bakkers is duidelijk aan elkaar gewaagd. Iedereen is weer serieus als we even later een rondleiding door het laboratorium krijgen. Daar vertelt onze gastheer tenslotte uitgebreid over de testen en onderzoeken die hier worden gedaan.

Sahar Bakery maakt 200 broodsoorten

Een kijkje in de bakkerij van Sahar Bakery.

De zon zakt langzaam achter de horizon als we een uurtje later stoppen voor de ambachtelijke bakkerij Sahar. In de winkel is het een drukte van belang. Nog even en de Iraniërs mogen weer eten en daarbij hoort uiteraard brood en zoetigheid. Ook hier zijn we van harte welkom. Met een kleine lift komen we in kleine groepjes boven aan in de bakkerij. In de kleine ruimte staan wel meer dan tien bakkers te werken.

De Nederlandse bakkers kunnen hier hun hart ophalen. Hoewel het niet altijd even makkelijk communiceren is, is de taal van bakkers universeel. Op de een of andere manier is er weinig voor nodig om elkaar te begrijpen. En gelukkig is er onze gids Keyvan, die onvermoeid uit het Farsi blijft vertalen.

Hij vertelt ons dat bij Sahar Bakery in deze periode van het jaar 200 broodsoorten worden gebakken en dat een bakker tussen de 200 en 300 euro per maand verdiend. Natuurlijk worden er nog wat zoete lekkernijen ingeslagen en onderling verdeeld en dan besluiten we de avond met een diner. Op het menu: kebab, het traditionele Iraanse vleesgerecht.

Maandag 4 juni

Genieten van het uitzicht over Teheran.

We gaan de bergen in. Teheran ligt aan de voet van de Elboers. Op de hoogste toppen van het gebergte ligt nog sneeuw. Omdat het ook vandaag een nationale rouwdag is, is er weinig vertier op de berg, waar het in de winter een heus ski-gebied is. Maar het uitzicht over de stad is adembenemend. Duidelijk te zien is de Milad Tower, die hoog boven alle gebouwen uit steekt. De hele constructie meet 435 meter. Deze toren hindert het elektronische en digitale verkeer.

In Iran is het social-media-verkeer vrijwel onmogelijk gemaakt en ook google is afgesloten. Maar op dit moment hebben de reizigers geen mobiel verkeer nodig. Het is heel bijzonder om vanaf deze plek over de hoofdstad te kijken. Er is weinig smog en we zien overal bijzondere bouwwerken en de zon beschijnt de vele gouden koepels van de moskeeën in de stad. In de verte zien we ook de grootste moskee van de wereld opdoemen.

Grootste moskee ter wereld

Weer terug in de stad maken we kennis met de ouders van onze gids Keyvan, waar we gastvrij in hun woning worden ontvangen. Vlakbij het appartement van de familie Ajamlou wordt al meer dan dertig jaar gebouwd aan wat de grootste moskee ter wereld moet worden. 500.000 vierkante meter groot. Op dit gigantische terrein komen we in een van de vertrekken op een overdekte markt terecht. Als vanzelf worden de dames gelokt door de bijzondere kledingwinkeltjes.

Chadors passen in de bazar bij de grote moskee.

Voordat we het weten, worden we door de zeer vriendelijke verkoopsters in prachtige zwarte jurken gehesen, de chador. Alles bedekt, behalve het gelaat. We moeten het even op ons in laten werken, maar het past wel in het beeld. Omstanders staan zich aan de ‘modeshow’ te vergapen en we krijgen alleen maar leuke reacties. Ook van onze bakkers. Op een dame na, besluiten de ladies er dan toch maar voor te gaan. De afspraak is dat we laatste avond in vol ornaat aan tafel zullen verschijnen.

Maar eerst brengen we een bezoek aan de Tabiat (natuur) Brug. Deze hypermoderne brug van 270 meter lengte verbindt twee stadsparken. Het kronkelende bouwwerk bestaat uit drie verschillende verdiepingen waar overal bankjes, planten, cafés en restaurants te vinden zijn. Omdat de brug zo hoog is, hebben wandelaars aan alle kanten een prachtig uitzicht op de stad.

Op de brug blijkt het Nederlandse gezelschap vooral zélf een bezienswaardigheid te zijn. Wandelaars knikken vriendelijk, blijven staan voor een praatje of willen met de Hollandse bakkers op de foto’s.

Aad en Ans Klootwijk omringd door Iraanse jeugd op de Tabiat brug.

Het is soms hilarisch om te zien in welke bochten de jonge mannen zich wringen om een selfie te maken zodat er ook zo’n grote blonde Hollander op komt. Het is kostelijk om naar te kijken en we vermaken ons met mensen kijken tot de zon achter de gebouwen

zakt en het leven weer op gang komt.

Het kost de bakker zijn wimpers, maar hij heeft het wel gedaan

We gaan nog even langs een ambachtelijke bakker waar Barbari wordt gebakken, een typisch Iraans plat brood. Het is één van de dikste platte broden en algemeen bekend als Perzisch Flatbread. De deegplakken worden uitgerold en over een soort kussen gevouwen. Onderaan het kussen zit een handschoen. Geen overbodige luxe, want in een snelle beweging worden de deegplakken in de loeihete oven aan de zijwand geplakt.

De held van de dag, bakker Michel Stevers.

De Nederlandse bakkers krijgen in de kleine en stikhete bakkerij een snelcursus Barbari-bakken, maar er is er maar één die de uitdaging aanneemt het zelf ook eens te proberen. Michel Stevers is de held van de dag, als hij onder luid applaus van zijn Nederlandse en Iraanse collega’s zijn arm uitstrekt en zijn deegplak in de oven kleeft. Het kost hem zijn wimpers, maar hij kan wel zeggen dat hij Barbari geeft gebakken…

Dinsdag 5 juni

Vandaag rijden we 320 kilometer naar het zuiden. Op het programma staat een bezoek aan Abyaneh. Dit bergdorp staat bekend als een van de meest toeristische plekken van Iran en dat is ook niet verwonderlijk. Het is echt prachtig. Een speciale gids uit het dorp neemt ons mee voor rondleiding door het dorp aan de voet van de Karkas-berg.

Alle huizen zijn gemaakt uit ijzerhoudende leem en kleuren daardoor rood. Het is een bijzonder gezicht. Hier zijn nauwelijks auto’s of scooters, maar doet de ezel dienst als transportmiddel. De bevolking – er wonen nog zo’n 400 mensen in het dorp – leeft een traditioneel bestaan en draagt bijzondere klederdracht. Het dorp kreeg geen plek op de Unesco-lijst omdat enkele jaren geleden een gasleiding werd aangelegd.

Peter Eversdijk en Mascha van Mourik luisteren naar de gids in Abyane.

Onder de indruk van de gastvrijheid

We brengen de nacht door in de nabijgelegen stad Kashan en verruilen vanavond de kebab voor een pizza. De dames gaan zoals afgesproken in het zwart. Een beetje overdressed wellicht, maar hier valt het niet eens op. Na het eten besluit een deel van de groep terug te lopen naar het hotel, dat naast een moskee ligt. Na enig wikken en wegen wordt besloten de moskee te bezoeken en het onthaal blijkt overdonderend.

De heren bakkers worden naar de gebedszaal geleid en de dames naar een zaaltje elders en voordat men het weet worden grote schalen dadels aangereikt en thee geschonken. De bakkers zijn echt onder de indruk van zoveel gastvrijheid. Eén van hen – we noemen geen namen Peter Eversdijk – krijgt het islamitische gezang al aardig onder de knie en dat heeft de groep geweten…

Woensdag 6 juni

We rijden terug naar de hoofdstad en gaan op zoek naar een bakkerij waar in traditionele kiezelstenenovens het Sangak brood wordt gebakken. In de ovens liggen kiezelstenen. Het deeg wordt op een plank aan een lange stok op een speciale wijze de oven ingeschoten.

In de oven liggen kiezels waar de deegplak overheen wordt getrokken.

Tijdens het inschieten maakt de bakker een zijwaartse beweging zodat de deegplak helemaal languit wordt gerekt door de kiezels. Die zorgen ervoor dat er allemaal gaten in het deeg komen. De lange plakken brood worden vervolgens buiten de bakkerij op de stoep op grote rekken gelegd. Onder de rekken is een doek gespannen, daarin worden de achtergebleven kiezelstenen opgevangen en later hergebruikt.

Dit is natuurlijk een uitdaging voor onze bakkers en allemaal mogen ze het een keer proberen. Het lijkt duidelijk makkelijker dan dat het is. Onder luid applaus en gejoel van de toeschouwers worden de broden één voor één ingeschoten, maar het eindresultaat belandt niet op de rekken… Nee, eerlijk is eerlijk, hier komt een techniek bij kijken die de Nederlandse bakkers niet zomaar onder de knie hebben.

Op bezoek bij de Nederlandse ambassade

Dan is het tijd om naar de Nederlandse ambassade te gaan. Hier worden we verwelkomd door de plaatsvervangend ambassadeur en Landbouwraad Hans Smolders. Hij is de eerste landbouwraad in het land dat weer aansluiting zoekt met de rest van de wereld. Verhoging van de agrarische productie heeft in Iran topprioriteit en daar kan het Nederlandse agro-bedrijfsleven een belangrijke bijdrage aan leveren, zegt Smolders.

Iran is een slapende voedselreus die op dit moment wakker wordt

Met 80 miljoen inwoners, 4 procent economische groei per jaar en een groeiende en koopkrachtige middenklasse biedt Iran een consumentenmarkt van formaat. Iran is volgens Smolders een slapende voedselreus die op dit moment wakker wordt. Er is grote vraag naar agrarische teeltmaterialen, kennis, technologie en machines. Dat geldt zeker ook voor de (banket)bakkerij en volgens de Landbouwraad zijn er over en weer zeker handelsmogelijkheden, hoewel ook hij wel toegeeft dat de politiek-economische situatie op dit moment wel erg ongewis is.

Mannen zingen, slaan op hun borst en huilen

Met nog een paar uur te gaan voordat we terugvliegen naar Nederland, brengen we nog een bezoek aan de bazar in de oude binnenstad. Helaas blijkt dat geen enkel stalletje zal openen, want vandaag wordt de sterfdag van imam Ali, 1400 jaar geleden, herdacht.

Uit de bazar klinkt opzwepend gezang. Het blijkt een rouwstoet.

Plots klinkt er uit de donkere markthallen een opzwepend gezang. De bakkers zijn nieuwsgierig, maar ook op hun qui-vive. Het klinkt als een islamitisch gezang, maar het zwelt steeds verder aan. Toch maar eens even kijken. Een man gebaart de dames de hoofddoeken beter op te doen en dan stuiten we op een grote groep in het zwart geklede mannen.

Ze dragen spandoeken en zingen. Steeds luider. Armen gaan omhoog. Als in een trance beginnen ze op hun borst te slaan. Steeds harder. Het is beangstigend en tegelijkertijd intrigerend. Sommige mannen huilen. Tranen met tuiten. Het is een bizar schouwspel.

Sprookje uit duizend en één nacht

Dan worden we aangesproken door een Duits sprekende Iraniër. Hij vertelt ons dat in deze donkere markthallen een prachtige moskee staat. De groep twijfelt. Wat wil deze man? Is hij ons goed gezind. Een aantal bakkers kiest liever voor de rust en de veiligheid van het nabijgelegen park. Een overgebleven groepje neemt de uitnodiging aan en loopt achter de man aan. Bij de moskee aangekomen, blijken de hekken dicht.

De moskee lijkt op een sprookje uit duizend en één nacht.

Maar niet voor lang. Plots verschijnen twee mannen die de poorten openen en het bonte gezelschap binnenlaat. Wat zich vervolgens openbaart is hier eigenlijk niet te beschrijven. We komen in een moskee zo mooi dat we ons even wanen in een sprookje uit duizend en één nacht. Alles blinkt. Het is heel bijzonder en waardevol dat we op deze manier van dit bijzondere en intrigerende land afscheid kunnen nemen.

Bijzondere en waardevolle reiservaring

De laatste maaltijd nuttigen we in een traditioneel Iraans theehuis. We eten op tafel. Het is een aparte ervaring. De mannen kiezen voor de waterpijp als toetje. Dan moeten we Teheran verlaten en om 3 uur ’s nachts stijgt de KLM-vlucht volgens schema op. Iedere bakker heeft het land op zijn eigen manier ervaren. Er zijn waardevolle nieuwe contacten gelegd, (soms heel persoonlijke) mooie gesprekken gevoerd, er is enorm gelachen en wat mij zelf betreft: ik heb een groep heel bijzondere mensen leren kennen in een intrigerend land waar de bevolking ondanks alle beperkingen gastvrij en heel hartelijk is. Iran is echt de moeite van een bezoek waard.

 

 

 

Foto's

Reageer op dit artikel