Zomerbrood

Als bakker met nauwelijks leveringen aan een derde kanaal, hebben we de luxe dat we tijdens de zomer kunnen sluiten. Samen met man en twee zonen maakten wij dit jaar een zeiltocht vanuit Zeeland via België naar Engeland. Voor de eerste twee dagen nemen we lekker ons eigen brood mee, daarna begint de zoektocht.

Verwend als wij zijn met elke dag vers brood uit eigen bakkerij, valt dat nog niet mee. Soms hebben we geluk en is er op loopafstand van de haven een collega te vinden. Meestal nemen we dan maar meteen voor twee dagen broodjes en ander lekkers mee. Want je weet nooit of je de volgende dag weer dit geluk hebt. Vaak is er in de haven of nabijgelegen bungalowpark wel een supermarkt die 's ochtends verse broodjes afbakt. Maar ondanks de aanwijzigen die ongetwijfeld op de verpakking staan , schijnt dit toch heel moeilijk te zijn.

Croissants zijn vaak niet gaar en de harde broodjes zijn nog net zo bleek als voordat ze in de oven gingen. Ooit maaakte ik zelfs mee - ik zal niet zeggen waar -, dat in de 6 minuten dat ik stond te wachten, de oven acht keer werd opengemaakt om te kijken of ze al klaar waren. Ik heb hard op mijn tong gebeten om niks te zeggen, en jullie kunnen wel raden hoe de broodjes smaakten.

Na de oversteek van de Noordzee zijn we in Engeland. Een mooi land met vriendelijke mensen, maar warme bakkers moet je er met een vergrootglas zoeken., Dus behlpen we ons met de supermarkt. Een hele rij van boven tot onder gevuld met voorverpakt brood, allemaal bedoeld om te toasten of te eten met ei, gebakken in heel veel vet. Maar er is ook een afdeling bake-off, dus daar een meergranenbrood meegenomen. Ondanks dat het er smakelijk uitziet, blijkt het erg droog te zijn. Ik krijg het nog wel weg, maar de kinderen weigeren het te eten. De rest van de week leven we op knäckebröd.

Maar na Engeland is er gelukkig weer België. Hier kunnen we ons bakkershart ophalen. De witte broodjes - hier worden ze sandwiches genoemd - smaken een beetje zoet, heel anders dan wij gewend zijn en de croissants hebben een suikerlaagje. Voor Allard en mij nog een lekkere Belgische koffiekoek, waarvan iedere bakker zijn eigen soorten heeft ; dat is genieten.

Als we weer thuis zijn, is een worstenbroodje het eerste waar de jongens om vragen. Dat hebben ze net zo hard gemist als de televisie. Nog enkele dagen eten we brood uit de vriezer, maar op maandag hebben we dan weer echt vers brood, uit eigen bakkerij. En dan blijkt dat ook onze klanten dit gemist hebben.

Maureen Jacobs-Teunissen