Het komt wel goed

Nieuwe medewerkers inwerken, vermoeiend hoor! Hun eerste werkdag begint met broodjes inpakken. Op deze manier zien ze de producten al een keer, weten ze welk broodje in welk zakje hoort en krijgen ze alvast wat mee van onze manier van werken. Omdat ze dan met een collega achter de schermen staan, wordt het ijs meteen gebroken. Later op de ochtend mag de nieuwkomer samen met mij de winkel in.

Ik help de klant en bij elke handeling die ik doe, geef ik uitleg: dit broodje hoort in die zak, en voor deze vlaai hebben we die doos. Ook bij elke toets die ik op de kassa aansla, zeg ik wat ik doe. Binnen een kwartier is mijn mond kurkdroog van het praten. Na enkele keren voordoen, mag de nieuwkomer zelf het brood snijden en dan blijkt het niet zo vanzelfsprekend als het er uitziet. Want door de hendel tegen te houden, bepaal je de druk van de messen op het brood. En hoe haal je het brood in één beweging van de snijmachine, zonder dat het in elkaar zakt?

Bij elke handeling die ik normaal gesproken als automatisme uitvoer, moet ik nu nadenken hoe ik het doe en hoe ik het moet uitleggen. En dan hebben we het nog niet gehad over de kassa. Wisselgeld teruggeven blijkt toch altijd weer een struikelpunt te zijn. Vooral als de klant wat kleingeld bijgeeft om het ‘makkelijker’ te maken. Ook duurt het nu wat langer voor een klant klaar is. Soms straalt het ongeduld van een gezicht af en dan help ik maar snel even. De meeste klanten zijn echter vol begrip, want voor iedereen is er ooit een eerste keer geweest. Bij het naar buiten gaan volgt een bemoedigend ‘Veel succes!’.

Als ik merk dat de nieuweling het wel aandurft, laat ik haar steeds verder alleen helpen, terwijl ik met een half oog meekijk. En zie hoe trots ze is als het weer gelukt is om een brood heel in de zak te krijgen. Of als ze de kassa zelf heeft kunnen aanslaan, zonder iets te vragen. Aan het einde van de ochtend zijn we allebei bekaf. De nieuwkomer van alle indrukken en informatie die op haar afkomen en ik van het nadenken en zeggen wat ik aan het doen ben. De eerste werkdag is daarom altijd maar een halve dag. We praten nog even na en als ik dan hoor hoe leuk ze het vindt en het enthousiasme in haar ogen zie, dan weet ik: het komt wel goed!

Maureen Jacobs