Er is veel aan gelegen om anders om te gaan met de routine in je leven. Routine maakt je wereld klein. Maar het is zeker niet zo dat routine een slechte kwaliteit vertegenwoordigt.
Routine is ook een houvast, een rots in de branding, een bevestiging van waar je goed in bent. In de schaduw van je bestaan is routine je gids, je veilige haven. Je weet hoe je de dingen moet doen. Je denkt te kunnen ontsnappen aan de veranderingen die op je pad komen. Routine is een programmering die groei en progressie in de weg staat, maar veilig is het zeker. Onzekerheid en routine zijn vriendjes, en zo blijft alles bij wat het is.
Als we kijken naar dat wat ons motiveert, is het juist het nieuwe, het ongewisse waar we naar verlangen. Maar het is de angst die ons vasthoudt in onze oude rol. En we weten onszelf te overtuigen, dat we het best functioneren bij gelijkblijvende condities. Een vertrouwde omgeving is de kraamkamer van ons bestaan, zekerheid is wat we willen en het liefst met garantie.
Hoe komen we dan aan vernieuwing? Want niets is blijvend en het is juist de verandering en het voortschrijdend inzicht die de toekomst garanderen.
Het opnieuw kijken naar de bakkerij en de functie van brood in de samenleving, de druk op de markt, de macht van de inkopers van de supermarkten en het geweld, de strijd tussen bakkerij en consument, geven aanleiding tot heroverweging om de minimum broodprijs weer van stal te halen. Dit ter bescherming van al die mensen die in de keten werken.
Maar de vraag is: is dit vernieuwend of grijpen we terug naar iets wat verleden tijd is?
Een programma als ‘bakker zoekt vrouw’ is nieuw voor de bakkers, maar voor de kijkers is het gewoon een wisseling van boer naar bakker.
Is brood nog wel brood? Zijn de spelers nog wel objectief? Zijn meel en bloem nog zoals het hoort? Voegen we niet te veel toe aan de basis van hoe een brood moet zijn.
Is welvaart een vanzelfsprekend iets geworden? Of ontvangen we het als iets bijzonders en weten we dat het morgen anders kan zijn.
Zijn we geprogrammeerd? Vinden we alles van nu normaal en beschermen we het met defensief gedrag? Of gaan we op zoek naar consistente vernieuwing en laten we de routine even voor wat hij is?
Gert Jongerius
