00.50 uur: De wekker gaat....snooze...,rust. 00.55 uur: Nog eens....snooze..., rust. 01.00 uur: Ik draai me om en zet de wekker uit... Opstaan! Ik sta op en ga naar de badkamer waar een troep is achtergebleven van de vorige dag.
Gelukkig, de hulp komt vandaag! Op mijn weg naar beneden stop ik snel een Snickers in mijn mond (een gewoonte die ik moet veranderen, maar tot op heden is me dat nog niet gelukt). Lampen aan, radio aan en koffie. Terwijl ik start met de voorbereidingen om aan te kunnen draaien, klinkt Van Morrison op de achtergrond met Cleaning Windows. Hoe toepasselijk: The smell of the bakery from across the street, got in my nose.. Yeah!
Ik maak op dat moment met de koffiemok in mijn hand om 01.25 uur een vreugdedansje en zie mezelf in het raam van de narijskast staan swingen, of iets wat daarvoor moet doorgaan. Niemand die het ziet. Voor de derde keer op rij Beste Echte Bakker van Nederland! Terwijl dit door mijn hoofd schiet, sta ik ineens stil en rollen een paar tranen over mijn wangen. Niemand die het ziet.
Teamwork, kwaliteit, passie, ambacht, de beste grondstoffen, details. Daar draait het allemaal om, tenminste hier beneden in de bakkerij. Boven is dat anders. Niemand die het ziet.
Terwijl ik dit stukje schrijf, kijkt Jet me aan. Ik pak het fotolijstje van de vensterbank en zet haar bij mij aan tafel. Niemand die het ziet. Ze kijkt trots mee hoe ik de eerste column van mijn leven zit te schrijven. Ja, Jet is trots, dat weet ik zeker. In gedachten hoor ik haar zeggen: 'Makkers in de strijd', iets wat ze altijd zei als we ergens echt voor gingen. De titel 'Beste Echte Bakker' komt je niet aanwaaien. Je moet er echt voor gaan, elke dag opnieuw in het mooiste beroep van de wereld. Niemand die het ziet.. Of toch wel?
Hans van der Putten
