blog

Het geloof en de bakker

Blogs

Het bruist van activiteiten in deze septembermaand. De najaarsdagen van de Echte Bakkers, Beko en Bakeplus, de op stapel staande Bakspiratie hebben in feite maar één doel: de bakker inspireren en motiveren om hem te laten geloven in z’n eigen kansen. Geloven is een moeilijk begrip. Het is niet concreet of tastbaar. Je gelooft in iets ….. of niet.

Het geloof en de bakker

De laatste maanden wankelt het geloof in die kansen. De bakkerijbranche wordt getroffen met veel slecht nieuws. Bakkersbedrijven die failliet gaan of moeite hebben het hoofd boven water te houden. De crisis is niet alleen de schuldige. Juist niet, denk ik wel eens. In crisistijden komt het echte ondernemerschap naar boven drijven. En natuurlijk, ook die ondernemers hebben te maken met een op de portemonnee lettende klant, met aanbiedingen vanuit het supermarktkanaal die er niet om liegen. Daar moet een ondernemer zich niet door laten leiden. Hij moet zich veel meer richten op die kansen die hij óók heeft. Het geloof erin houden.

Waar ik in geloof is in rationeel te maken basisproducten, die bakkers op een originele manier kunnen afwerken. De bakkerij zal naast exclusieve producten ook moeten nadenken over een assortiment vriendelijk  geprijsde producten, maar wel in smaak onderscheidend. De consument heeft in de eerste dagen van de week een andere behoefte dan in het weekend. Speel daar op in.

In dit najaar moet ook duidelijk worden op welke wijze de activiteiten die vanuit de meelheffing betaald worden, kunnen worden voortgezet. Een heel lastige klus. Er wordt door bestuurders en belanghebbenden nagedacht over een heffing op de inkoop van de grondstoffen. Maar de meest cruciale vraag is of de ondernemende bakker behoefte heeft aan de voortzetting van deze activiteiten, of een deel ervan. En zo ja, hoe kan daar een verplichtend karakter aan worden gegeven. Solidariteit – daar komt het dan op neer – wordt meestal met de mond beleden. In de vrijwilligheid geloof ik dus niet.

Wel geloof ik in de voortzetting van een aantal activiteiten. Maar dan moeten de bestuurders daarover transparant zijn en élke (banket)bakker daarvan zien te overtuigen. Zware opgave: bestuurders en openheid is één ding, collectiviteit een andere. En dat is geen groot goed meer in onze Nederlandse samenleving.

Reageer op dit artikel