blog

Je grootste nachtmerrie

Blogs

Maandag 3 maart fietste ik mijn vaste tochtje van huis naar de bakkerij. Elke dag dezelfde route en elke dag nagenoeg om dezelfde tijd. Hoe dichter het weekend in de buurt komt hoe drukker op straat maar op maandagochtend is er nooit zoveel te beleven. Maar deze maandag zou niet zo zijn als alle andere maandagen.

Je grootste nachtmerrie

Terwijl ik de stad in fiets en een paar bochten maak ligt er ineens voor mij allemaal brandend materiaal op de grond. De hele straat ligt bezaaid en midden op straat ligt een groot stuk glas wat wel van de pui moet zijn van een pand.

Ondertussen komen er vlammen uit het pand die in een hele korte tijd extreem groot worden. Nergens zijn mensen te bekennen op straat, ik ben de enige en dat maakt de situatie nogal apart. Meestal als je een brand ziet, staan er rijen met mensen te kijken. Ik bel 112 en ik krijg het idee dat ik de eerste ben die belt over deze melding.

Ondertussen staan er mensen boven de vlammenzee naar beneden te kijken op het balkon. Zij zien niet wat ik zie en ik roep ze dan ook om naar beneden te komen. Het gaat allemaal heel snel, binnen vijf minuten staan er vier politieauto’s en een minuut daarna komen de brandweerauto’s er al aan. Inmiddels staat het pand al van voor tot achter in brand en de vlammen slaan meters hoog uit het pand. De politie is al bezig met het afzetten van de straat en de brandweer druk aan het blussen. Ik meld bij een agent nog even wie ik ben en dan vertrek ik naar de bakkerij, er moet tenslotte brood gebakken worden.

Als ik bij de bakkerij aankom zie ik dat de enige ravage bij ons voor de deur van de carnaval is. Confetti, slingers en tig lege plastic bekertjes liggen voor de deur. In de bakkerij komt het besef dat deze ochtend wel heel bizar was maar vooral hoe blij ik ben dat er in de bakkerij nog nooit brand is geweest. Het moet toch je grootste nachtmerrie zijn als je wordt opgebeld dat je bedrijf in de brand staat en dat er niks meer te redden valt. Hoe machteloos kun je dan toekijken en zien verdwijnen wat je allemaal hebt opgebouwd. Op de terugweg weer mijn vaste route naar huis maar die was inmiddels afgezet. Van het pand is niks meer over en de straat staat vol met nieuwsgierige mensen. Thuis wordt ik gebeld door de politie, op bewakingscamera’s komt vlak na de ontploffing een fietser in beeld, of ik dat was.

Morgen weer gewoon naar het werk en hopen dat deze nachtmerrie mij bespaard blijft.

Reageer op dit artikel